Monday, May 2, 2016

”பராக்கா” கடவுளின் பார்வையில் எழுதப்பட்ட கவிதை

இந்த உலகம் வார்த்தைகளின் துணையுடன் ஒரு எல்லைக்குள் நின்று விளக்கமுடியாத பேரதிசயம். அந்த அதிசயத்தை வார்த்தைகளற்ற காட்சிப்புலன் அனுபவத்தினூடே ஒரு தியானத்திற்கீடான அனுபவமாக மாற்றுகிறது ”பராக்கா”. இங்கு இசை மட்டும் பேசுகிறது. இதை ஒரு ஆவணப்படம் என்று வகைப்படுத்தினாலும், இது அதனிலும் மேலானதாயே இருக்கிறது. பல்லின மக்களைக் கொண்ட இந்த உலகின் தொன்மையான கலாச்சாரங்களை, அவர்களின் மத வழிபாடுகளை, இயற்கையுடனான மக்களின் பிணைப்பை, வறுமையின் முகத்தை, இயந்திரங்களோடு இயந்திரங்களாகிப் போன மனிதர்களை என்று இந்தத் திரைப்படம் தனது காட்சி மொழியில் சொல்லும் கதைகள் கனதியானவை



பல்லின மக்களைக் கொண்ட இந்த உலகின் தொன்மையான  கலாச்சாரங்களை, அவர்களின் மத வழிபாடுகளை, இயற்கையுடனான மக்களின் பிணைப்பை, வறுமையின் முகத்தை, இயந்திரங்களோடு இயந்திரங்களாகிப் போன மனிதர்களை என்று இந்தத் திரைப்படம் தனது காட்சி மொழியில் எம்மிடம் கடத்தும் அனுபவம் அற்புதமானது.
நகரத்து சாலைகளில் செல்லும் வாகனங்கள், பரபரக்கும் மனிதர்கள் ஏரியல் வியு காட்சிகளில் பூச்சிகளைப் போன்று தோன்றுகிறார்கள். தொழிற்சாலைகளில் இயந்திரங்களோடு வேலைசெய்கிற மனிர்களின் வேலையில் காணப்படுகிற ரிதம், அவர்களையும் ஒரு இயந்திரம் போலத் தோன்ற வைக்கிறது. வேகமாக்கப்பட்ட காட்சிகள் அதற்கு வலுச்சேர்ப்பதாய் இருக்கின்றன.



விடிந்தது கூடத் தெரியாமல் மனைவியைக் கட்டிக்கொண்டு உறங்கும் பிரேசிலின் தெருவோரத்து மனிதனைப் பார்க்கும்போதும்,
பக்கத்தில் தனது பொம்மைக்காரை வைத்துவிட்டு சாலையைக் கடக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனின் முகத்திற்குள்ளும் கருணையை எதிர்பார்த்து இரந்து நிற்கிற சிறுவனைப் பார்க்கும்போதும்,
உலகெங்கும் பரந்திருக்கும் குறுகிய மனத்து மனிதர்களால் உலகம் ஒரு கிராமமாய்ச் சுருங்கிவிட்டதை உணரமுடிகிறது.

இன்னமும் இயற்கையுடன் நெருக்கமாய் வாழ்கின்ற எளிமையான மக்கள் பொறாமை கொள்ள வைக்கிறார்கள். அந்த எல்லைகளில்லா நிலங்களில் வாழ்கின்ற சுதந்திர மக்களிடம் பல்லிளிக்கிறது என்னுடைய சுதந்திரம்.

இன்னமும் இயற்கையுடன் தம் வாழ்வை பிணைத்துக் கொண்டு, முன்னோர்களின் வழிவந்த ஆன்மீக நம்பிக்கைகளுடன் எளிமையான வாழ்வை வாழ்கின்ற பாசாங்கில்லாத கிராமத்து மனிதர்களே இந்த உலகில் உண்மையான சந்தோஷத்துடன் வாழ்கின்ற மனிதர்கள்.

நகரத்தின்
இயந்திரத்தனமான routine Life இற்குள் தலையைக் கொடுத்து தாம் நினைத்த வாழ்வையும் வாழ முடியாமல், கிடைத்த வாழ்வையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தத்தளிக்கும் நாகரிக மனிதர்கள் நாம்.

வாழ்வதற்குத்
தேவையான அடிப்படை தேவைகளிற்குக் கூட போராடுகின்ற தெருவோரத்து மனிதர்கள் நாகரிக உலகின் பகட்டுத்தனத்தையும் போலியான முகத்தையும் கிழித்துப் போடுகிறார்கள்.

இந்த
ஒவ்வொரு வகையான உலகங்களிலும் இருக்கின்ற அழகியலையும் அபத்தங்களையும் காட்சிகளின் வழியே மாத்திரம் கதை சொல்கின்ற ஆவணப்படம்தான் "BARAKA".



இந்த ஆவணப்படம் என் இதயத்தின் ஒரு மூலையில் நிறைவான உணர்வையும், இன்னொரு மூலையில் குற்றவுணர்வையும் கொட்டிவிட்டுப் போய்விட்டது.


Thursday, April 17, 2014

பயணம்

பயணித்தல் என்பது வாழ்வின் எந்த நிலையிலும் கிடைத்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டிய அற்புதமான அனுபவங்களிலொன்று. இந்த உலகின் அறியப்படாத பூகோள ஆச்சரியங்களின் எல்லைகள் விஷ்தீரணமானது. அந்த எல்லைகள் நோக்கிய தேடல் ஒரு பயணத்துடன் விரிவடைகிறது.

ஒரு ஊரை நோக்கிய பயணத்தின் முடிவிலும் சுவாரஷ்யமானது அந்த ஊரிற்கான பயணம்.

பயணித்தலுக்கான எனது ஆர்வம் பெருந்தாகமாகி ஒரு பயணத்துக்கான தயார்படுத்தலை என் மனதிடம் முன்வைத்துக் கொண்டேயிருக்கும். எப்போதும் போகாத ஒரு ஊரிற்கு பயணப்படுகிறதில் உள்ள சந்தோஷம் ஒரு புதிய நண்பனை அடைந்து கொள்ளும் சந்தோஷத்தைப் போன்றது. பயணங்கள் தருகிற உற்சாகங்கள், மகிழ்ச்சிகள், சலிப்புகள் ஏமாற்றங்கள் என்பதற்கப்பால் அவை மனதில் பதிந்து வைக்கிற சுவாரஷ்யமான கதைகளிற்காக அந்த அனுபவங்களை எப்போதும் நேசிக்கிறேன். ஒரு நாட்டிற்குள்ளே வௌ;வேறு கலாச்சாரப் பின்னணிகளோடு வாழ்கிற மக்களை அவர்களின் வாழ்வியலை ஒரு வீதியில் பயணிக்கிறபோது மேம்போக்காக பார்த்துக்கொண்டு வேகமாகக் கடக்கிற அனுபவத்தை ரசித்திருக்கிறேன். அது ஒரு ஆழமான  பார்வையல்லாததாயினும், அந்த சில நொடிகளில் கடந்து போகும்போது போகிறபோக்கில் மனதில் சில ஓவியங்களை வரைந்துவிட்டுப் போகின்றன.

சில பஸ் பயணங்களும், ரயில் பயணங்களும் மனதிற்குள் கவிதைகளையோ அல்லது சுவாரஷ்யமான கதைகளையோ எழுதிவிட்டுப்போகின்றன. இவையெல்லாவற்றையும் விட கால்கடுக்க நடந்து கடக்கிற தருண அனுபவங்களுக்கு ஈடாய் வேறொன்றும் இருப்பதில்லை.

தனிமையான பயணங்களில் இசை ஓர் அற்புதமான துணை. இளையராஜாவை அழைத்துப் போகிற பயணங்கள் தருணங்களின் தொகுப்பாக இனிமையான ஞாபகக்குறிப்பொன்றை எழுத வைக்கின்றன. ஐ-பொட்டுடன் பயணம் செய்தல் ஒன்று அந்தப் பயணத்தை ரசிக்க உதவும், இரண்டு பஸ்ஸில் போடுகிற ரணகளப் பாடல்களிலிருந்து தப்பிக்க உதவும்.

ஒருமுறை கண்டிக்கு அப்பால் இருக்கும் சிங்களக் கிராமத்திற்குத் தனியாகப் பயணம் செய்யவேண்டிய நிலமை. முன்பின் போயிராத ஊரிற்குப் பயணப்படுகிறேன். யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து பின்னேரம் புறப்பட்ட பேருந்து கண்டியை அடையும்போது இரவாகியிருந்து. அங்கிருந்து அந்தக் கிராமத்திற்குப் போவதற்காக இன்னொரு பஸ்ஸைப் பிடித்து ஏறிப் பயணப்படுகிறேன். நான் இறங்க வேண்டிய இடத்தை அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை. பக்கத்திலிருப்பவரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தேன். அவரிற்குத் தமிழும் புரியவில்லை, பேசிய ஆங்கிலமும் உதவவில்லை. அந்தச் சகோதர இனத்தவர் சிங்களத்தில் ஏதோ சொல்கிறார், எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. பஸ்ஸில் எல்லோரும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உதவிக்கு யாரும் இருப்பதாய் தோன்றவில்லை. நடத்துனருக்கும் தமிழ் சுத்தம் என்பது டிக்கெட் எடுக்கும்போதே தெரிந்திருந்தது. என்ன செய்வது? மனது பதட்டமடையத் தொடங்குகிறது.

திடீரென்று ஒருவரின் செல்பேசியில் பாட்டொன்று ஒலிக்கிறது....

'உசிரே போகுது உசிரே போகுது உதட்ட நீ கொஞ்சம் சுளிக்கயில...'

நிம்மதி.

ஒவ்வொரு பயணங்களும் ஒரு கதையைத்தானும் சொல்லிவிட்டே விடைபெறுகின்றன. இரண்டாயிருத்து நான்காம் ஆண்டுகளில் தொழில்நிமித்தமாய் அடிக்கடி கொழும்பு போய்வரும்போது பல சுவாரஷ்யமான

மனிதர்களுடன் பயணிக்கிற சுவராஷ்ய அனுபவங்கள் வாய்த்திருக்கின்றன. ஒருமுறை ஜேர்மனிய கப்பல் கப்டனான ஒரு தமிழர் மானிப்பாயில் இருக்கும் தனது நண்பன் ஒருவரின் மகளின் திருமணத்தில்

கலந்துகொண்டுவிட்டு கொழும்பு திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய பக்கத்து இருக்கையில் நான் அமர்ந்து பயணிக்கிறேன். அவர் ஒரு கப்பல் கப்டன் என்பது பஸ் புறப்பட்டு இரண்டு
மணித்தியாலங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. ஏனென்றால் அதுவரை நான் அவருடன் பேச்சுக் கொடுக்கவில்லை, அவரும்தான். நான் சுஜாதாவின் ஒரு நாவலில் மூழ்கிப்போயிருக்கும்போது அவர் என் கவனத்தைக் கலைக்கிறார். மேற்கொண்டு சுஜாதாவின் நாவலிலும் சுவராஷ்யமான அவரின் கதையுடன் என் பயணம் கழிகிறது.

ஒரு கப்பல் கப்டனுக்குரிய சிறப்பான தோற்றம். வெண்தாடி, ஆறடி உயரம். அவருடைய பேச்சில் அவருடைய ஆளுமையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

இருபதுகளின் தொடக்க வயதுகளில் இருந்த எனக்கு அவருடன் ஒரு எல்லைக்கு மேல் கேள்வி கேட்க முடியவில்லை. இருந்தாலும் என்னுடைய அசட்டுத்தனமான கேள்விகளுக்கெல்லாம் மனிதர் பொறுமையாய் பதிலளித்தார். நான் அவருடைய அனுபவங்களைக் கேட்டறிந்துகொண்டேன். கப்பல் பயணங்களின் சுவாரஷ்யங்கள், அபாயங்கள் எல்லாவற்றையும் கேட்டறிந்து கொண்டேன். மின்னஞ்சல் முகவரிகளைப் பரிமாறிக் கொண்டு விடைபெற்றோம்.

சமீபமாய் ஒரு நீண்ட பயணம். அலுத்துப்போன யாழ்-கொழும்பு பஸ் பயணங்கள் போன்றல்லாது, இந்தமுறை யாழிலிருந்து நுவரெலியாவிற்கான எனது பஸ் பயணம் வித்தியாசமான அனுபவங்களை மனதில் எழுதிவைத்துப் போனது. அங்கு நின்ற நாள் முழுதும் கமராவுடன் பஸ்ஸில் சுற்றுவதும், அழகான இடங்கள் கண்டு இறங்கி நடப்பதும, ஷொட்டுகள் எடுப்பதுமாய் மிகுந்த சுவராஷ்யமாய் பொழுதுகள் கழிந்தன.

அங்கொருநாள் தனியாக அதிகாலைப் பனிக்குளிரில் பஸ் ஏறி படம் எடுக்க கமராவுடன் பயணப்படுகையில், ஒய்யாரமாய் மலையோரத்தில் தூங்கிக் கிடக்கிறாள் கிரிகரி ஏரி. நான் இறங்கி நடக்கிறேன்.






அத்தனை அழகு. வழமையாய் பார்த்த இரவுகளிலும், பகல்களிலுமில்லாத அழகுடன் இந்தக் காலையில் மயக்கும் அழகுடன் அங்கு அந்த ஏரி,

பின்னணியில் பனியில் உறைந்தும் உறையாமலுமாய் மலைகள். மலைகளின் அழகையெல்லாம் தன்மேல் ஓவியமாய் வரைந்துவிட்டு அழகு காட்டுகிறது கிரிகரி. அதன் நிழல்களையெல்லாம் நான்
சிறைப்படுத்திக்கொண்டிருந்தேன்.

ஒருவர் அருகில் நடந்துவந்துகொண்டிருந்தார், அந்த ஊர்வாசி. சுருட்டுப் புகைத்துக்கொண்டிருந்தார். புகையுடன் பனிப்புகாரையும் சேர்ந்து ஊதும்போது அழகாய் இருந்தது. ஒரு போர்ட்ரைட் நடந்து வருகிறதே,

எடடா எடடா என்று மனசு சொல்கிறது, என்ன செய்யலாம் என யோசித்துக்கொண்டிருக்க, அவர் என்னைக் கடந்து போய்விடுகிறார். ஆயிரத்தியொராவது ஷொடடும்; நழுவிப்போகிறது.

இந்தத் தயக்கங்களாலேயே லான்ட்ஸ்கேப் ஷொட்டுகளாய் மட்டும் நிறைந்துகிடக்கிறது Suren Photographyபேஜ். மனிதர்களை புகைப்படங்களாக்கும்போது எப்படி? அவர்களை நெருங்கி அனுமதி

கேட்கிறீர்கள்? அல்லது கேட்காமலேயே எடுக்கிறீர்களா? (புகைப்படம் எடுக்கும் நண்பர்களின் ஆலோசனை தேவை.)



'ஏன் அங்கை போறம்?'

எங்கடை வீட்டிலை இனி இருக்ககக்கூடாதெண்டு ஆர்மி எழுப்பிப் போட்டாங்கள்'

1989 ஆம் ஆண்டு எங்களது முதல் இடப்பெயர்வு. காரணம் இந்திய அமைதிப்படை.

எனது முதலாம் ஆண்டில் முதல் நாள் வகுப்பு ஞாபகங்கள், முதல் கிளாஸ் எடுத்த வில்லியம்ஸ் மிஸ். பக்கத்து டெஸ்க் நண்பன் பிரியதர்சன், இதைத் தவிர இன்னும் ஞாபகத்தில் இருப்பது இந்த
முதலாவது இடப்பெயர்வுதான்.

அந்தப் பிஞ்சுக்கால்களுடன் நடந்த பின்னால், பதினெட்டு வயதில் ஏ.எல் படிக்கும்வரை இந்த இடப்பெயர்வுகள் தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருந்தன. இடப்பெயர்வுகளின் வேதனைமிகுந்த கதைகளின் பக்கங்களுடன் ஊர் ஊராய் சுற்றும் ஒருவிதமான நாடோடித்தனமான வாழ்க்கை முறை எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

சில பல மாதங்கள், வருடங்கள் என்று சொந்த ஊரிலிருந்து விலகி வேறொரு ஊரில், அந்த ஊர் வாழ்க்கை முறைகளைப் பழகி வாழ்கிற நிர்ப்பந்தம், இயல்பானதொரு வழக்கமாகிப் போனது. இருக்கும் இடங்களிலெல்லாம் நண்பர்கள் சேர்ந்துகொண்டார்கள். ஊரின் இண்டு இடுக்கெல்லாம் நுழைந்து பார்க்கும் சுவாரஷ்யம், எங்களுடன் இடம்பெயர்கிற பாடசாலை வாழ்க்கை, அல்லது அந்த ஊர்ப்பாடசாலை, அங்கு ஒரு நண்பர் கூட்டம், கூட எதிரிகள் கூட்டம் என எல்லாம் கிடைத்தது அந்த நாட்களில்தான்.

தொண்ணூற்றைந்துகளின் பிற்பகுதி. ரகுமான் பாடல்களில் பித்துக்கொள்கிற ஒரு தலைமுறை ரசிகர்கள் உருவான பருவம் அது எங்களுடையதுதான்.

முப்பது வருட காலப் போராட்ட வாழ்க்கை, பயணங்கள் தொடர்ந்து வந்தன. பயணங்களின் தடங்கள் மட்டும் இன்னும் நினைவில் பதிந்துபோய்க் கிடக்கின்றன.

ஹைவே பார்க்கலாம்.

ஆறு மாநிலங்கள், அனில் மெஹ்ராவின் கமரா ஒரு பயணியின் பார்வையில் அள்ளி வருகிற ஒவ்வொரு விதமான லான்ட்ஸ்கேப் அழகுகள், அலியா பட்டின் அந்தத் துடிப்பான நடிப்பு. எல்லாவற்றிற்கும்

ஆன்மாவாய் ரகுமானின் இசை இவையெல்லாம் இந்த சினிமாவில் கிடைக்கிற நல்லவிதமான அனுபவங்கள்.

இறுதியாய் நுழைகிற காஷ்மீரில், அழகு கொஞ்சும் மலைகளின் பின்னணியில், ஓர் குடிசையில் மலர்போலப் பூக்கிறது காதல். அழகு!

பெரிய சைஸ் லொஜிக் ஓட்டைகளுடன் அமைக்கப்பட்ட திரைக்கதைதான் இருந்தும் ஏதோ ஓர் ஈர்ப்பு படத்தில் இருக்கிறது.



ஒரு வாழ்க்கை ஒரு பயணம், பெயர் தெரியா ஊரிற்கு வழி தெரியாது போகிற பயணம்.

ஒரு பயணத்தின் அனுபவத்தைக் கடக்கிறபோது இன்னொருமுறை சிலிர்க்கிறது, ஒவ்வொரு கணமும் புதிய உணர்வின் திக்குகளில் மோதிச் சிதறிப்போகிறது. இந்த வாழ்க்கை என்னிடம் சலிக்காது சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது,

'நீ அடிக்கடி நழுவிப் போகாதே' என்று.

ஓர் உயிர்ப்புள்ள அனுபவத்தை இழக்க வைக்கிற நினைவுகளையெல்லாம் ஒதுக்கிவிட்டுத் திரும்பும்போது, அங்கு வாழ்க்கை இருக்கும்!

ஆம் நிகழ்காலத்தில் பயணப்படு என்பதைத் தவிர பெறுமதியான போதனைகளெதுவும் இந்த உலகில் இல்லை.

வாழ்க்கை ஒரு பயணம்.



Thursday, February 27, 2014

மிர்தாதின் புத்தகம் - எனது புத்தக அலுமாரியில் ஓர் வைரம்

"Love is the law of God. You live that you may learn to love. You love that you may learn to live. No other lesson is required of Man"
How much more infinite a sea is man? Be not so childish as to measure him from head to foot and think you have found his borders."

- Mikha'il Na'ima

ஒரு புத்தகம், அது எதிர்பாராமல் எனக்குக் கிடைக்கிறது. அந்தப் புத்தகம் உலகிலுள்ள புத்கங்களிலேயே மேன்மையானது எனப்படுகிறது. அன்புச் சகோதரர்கள் இரோஷன் , கனிஷ் கர் இருவரும் எனது திருமணத்திற்கான பரிசாக அந்தப் புத்தகத்தை அளித்திருந்தார்கள்.

அதன் மூலம் மிகெல் நைமியால் எழுதப்பட்டது. தமிழில் புவியரசு மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.

அந்தப் புத்தகத்தின் பெயர் 'மிர்தாதின் புத்தகம்'  - The Book of Mirdad

புத்தகமென்பது அதில் இருக்கும் விடயப்பரப்பைத் தாண்டி அது கொடுக்கும் அனுபவத்தில்தான் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது என நினைப்பவன் நான். இந்தப் புத்தகம் அதன் வாசிப்பு அனுபவத்தின் பின்னர் என்னை நெடு நேரம் உறைய வைத்துவிடுகிறது. கிடைக்கும் நேரத்தில் ஒரு அத்தியாயத்தைத்தானும் முழுமையாகப் படித்துவிடுவேன். அந்த அனுபவத்தின் பின்னர் நான் சந்திக்கிற ஒவ்வொரு கணங்களும் எனக்கு எல்லையற்ற ஆனந்தத்தை அளிக்கிறது. அது எந்தக் காரணமும் அற்ற ஆனந்தம்.

மதங்களை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, உங்களை ஒரு முறை உடைத்துப் பார்த்துவிடுங்கள். இங்கு மிர்தாத்தின் தெறிக்கும் வசனங்கள் உங்களைப் பலமுறை உடைத்துவிடும் என்பது திண்ணம்.

புவியரசு அந்தப் புத்தகத்தை மொழிபெயர்த்துப் தனது முன்னுரையில்  வாசக அனுபவங்களையும் மொழிபெயர்ப்பு அனுபவங்களையும் கூறுகிறார், அதனை வாசிக்கும்போதே ஆர்வ மிகுதியால் கண்கள் வார்த்தைகள் மேல் தாவத் தொடங்கியது.

ஞானத்தின்பால் நாட்டமுடையவர்களிற்கு இந்தப் புத்தகம் பெரும் கொடையாக இருக்கும். இதை ஒரு நாவல் என்று கூறலாம். அல்லது ஒரு தத்துவப் புத்தகம் என்றும் சொல்லலாம். இதை ஓர் நாவலாகப் பார்ப்பதோ அல்லது தத்துவப் புத்தகமாகப் பார்ப்பதோ அவரவரின் பக்குவநிலையைப் பொறுத்தது.

புத்தகம் பற்றி ஓஷோ கூறியிருப்பது:
உலகில் கோடிக்கணக்கான புத்தகங்கள் உள்ளன. ஆனால், இன்றுள்ள எல்லாப் புத்தகங்களையும்விட, மேலோங்கி உயர்ந்து நிற்பது 'மிர்தாதின் புத்தகம்' மட்டுமே.

படிக்கும்போது, உங்கள் மனம் தியானநிலையில் இல்லையென்றால், அது ஒரு நாவல் படிப்பதுபோல ஆகிவிடும்.

'வெற்றி பெறும் ஏக்கம் கொண்டவர்களுக்கு இது, ஒரு கலங்கரை விளக்கமும், ஒரு கடற்கரையும் ஆகும்.மற்ற அனைவருக்கும் இது ஓர் எச்சரிக்கை'

இவ்வாறு மிகெல் நைமி ஒரு எச்சரிக்கையுடன் பயணத்திற்கான பாதையில் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார். உண்மையில் அது ஒரு பயணத்துடன்தான் தொடங்குகிறது.

ஆதி வெள்ளப்பெருக்கின் பின்னால் உயிர்தப்பியவர்களுடன் மிதந்துபோன பேழை கரை ஒதுங்கிய இடமான பலிபீடச் சிகரத்தை நோக்கிய ஒருவனின் பயணமே அது. அந்த ஒருவன் நாமாக இருக்கிறோம். அவன் தனது பயணத்தை வழமைக்கு மாறாய் மலையின் ஆபத்தான செங்குத்துப் பாதையில் அமைத்துக்கொள்கிறான். பலிபீடச் சிகரத்தை அடையும் வரை வழியில் அவனுக்குக் கிடைக்கும் அனுபவங்கள் சிலிர்ப்படைய வைக்கின்றன. அங்கு சந்திக்கும் ஒவ்வொருவிதமான மனிதர்களும் அவர்களின் வார்த்தைகளும்
அற்புதமானவை.

மிகெல் நைமி கலீல் ஜிப்ரானின் உயிர்த்தோழன். ஜிப்ரான் மொத்தமாக 99புத்கதங்கள் எழுதியிருக்கிறார். அவருடன் கூடவே வாழ்ந்த மிகெல் நைமி ஒரே ஒரு புத்தகத்தை எழுதி இந்த உலகத்திடம் கொடுத்துவிடுகிறார். அந்த ஒரு புத்தகமே எல்லாவற்றிற்கும் விடையாக அமைகிறது.

புத்தகத்தின் நாயகனான மிர்தாத் தூவும் வார்த்தைகள் எல்லாம் அற்புதம். ஆன்மீக நாட்டமுடையவர்களிற்கு அதன் பொருள் தெளிவாய் விளங்கக்கூடும்.

புத்தகத்தின் முதற்பகுதி பலிபீடச் சிகரத்தை நோக்கிப் பயணிக்கும் ஒருவனின் அனுபவங்களைச் சொல்கிறது, அந்தச் சிகரத்தில் ஒரு மடாலயம் இருக்கிறது. அங்கே ஒன்பது துறவிகள் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அங்கு ஒன்பது துறவிகள் மாத்திரமே இருக்க வேண்டும். ஒருவர் இறந்துவிட்டால் இறைவன் தகுந்த ஆளை அனுப்பி வைப்பான் என்பது நம்பிக்கை.

அப்படி ஒருவர் இறந்தபோது, மிர்தாத் அங்கே வந்து சேர்கிறார். அவரை அங்கே இருக்கும் மூத்த துறவி சமாதம் வேலைக்காரனாக மட்டும் அனுமதிக்கிறார். ஏழு ஆண்டுகளாக மிர்தாத் மௌனக் கோலம் பூண்டுகொள்கிறார். ஏழு ஆண்டுகளின் பின்னால் அவரைத் துறவியாக மூத்த துறவி ஏற்றுக்கொள்கிறார். மிர்தாத் மௌனம் கலைந்து பேசத் தொடங்குகிறார். அவரது பேச்சுக்களையும், நிகழ்வுகளையும் அங்குள்ள இளம் துறவியான நரோண்டா பதிவு செய்கிறார்.

அந்தப் பதிவேடுதான், 'மிர்தாதின் புத்தகம்'

"முன்வாசல் வழியாகவே உள்ளே செல்லுங்கள்..." என்ற அறிவுரைக்கேற்ப முதலிலிருந்தே வாசிக்கவேண்டும். இல்லாவிடின் புத்கத்தின் முழுப்பயனையும் இழக்க நேரிடும்.

ஒரு ஞானப்புதையலான இந்தப் புத்தகத்திலிருந்து பளிச்சிடும் முத்துக்கள்.

'சிறந்த பேச்சு, ஒரு நேர்மையான பொய்
மோசமான மௌனம், ஒரு நிர்வாண உண்மை'

'வாழ்வதற்காகச் செத்துப்போ!
சாவதற்காக வாழ்ந்திரு!'

' அன்புக்கு பரிசுகள் தேவை இல்லை. அன்பே அன்பின் பரிசு '

'நான் என்பது ஒரு நீரூற்று. அந்த மூலத்திலிருந்துதான், எல்லாமும் பொங்கி வருகின்றன. மறுபடியும் அவை, அதற்குள் சென்றுதான் ஒடுங்குகின்றன. நீரூற்று எப்படியோ, அப்படித்தான் வெள்ளப்பெருக்கமும், பாய்ச்சலும்'

"உங்களது உள்ளுணர்வுக்கு ஏற்றபடியே உங்களது 'நான்' அமைந்திருக்கும். உங்கள் 'நான்' எப்படிப்பட்டதோ, உங்கள் உலகமும் அப்படிப்பட்டதே. உங்கள் 'நான்' தெளிவாகவும், உறுதியான பொருள் கொண்டதாகவும் இருந்தால், உங்கள் உலகமும், தெளிவாகவும், உறுதியான அர்த்தம் கொண்டதாகவும் இருக்கும்."

"இறைவன், 'நான்' என்று சொல்லும்போது, சொல்லப்படாதது எதுவுமே மிச்சம் மீதி இல்லை. "

"மனிதன், கடவுளின் பிள்ளையல்லாமல் வேறென்ன? அவன் கடவுளைவிட வேறாகத்தான் இருக்கமுடியுமா? ஒரு வித்துக்குள்ளே தேக்குமரம் ஒடுங்கியிருக்கவில்லையா? "

"கடவுளைப் போவே மனிதனும் ஒரு படைப்பாளி. 'நான்' என்பதே அவனது படைப்பு."

"உங்கள் கண்களில் தோன்றம் ஒளி, உங்களது ஒளி மட்டுமல்ல. கதிரொளியை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் அனைவரின் ஒளியும் அதுதான்."

"உங்கள் கனவுகள், உங்களுடையவை மட்டுமல்ல. உங்கள் கனவுகளில், பிரபஞ்சமே கனவு காண்கிறது."

"கடவுள் பல அல்ல, கடவுள் ஒன்றுதான், மனிதரின் நிழல்கள் பலவாக இருக்கும் வரை அது பலதான். நிழல் இல்லாதவன், ஒளியில் இருப்பவன், நிழல் அற்றவனே ஒன்றே கடவுள் என்பதை உணர்வான் கடவுளே ஒளிதான், ஒளியால் தான் ஒளியை உணரமுடியும்"


மிர்தாதின் புத்தகம் நம்மை அழைத்துச் செல்லும் உலகம் வேறு. அந்தப் புத்தகத்திற்கான வாசிப்பு அனுபவமே ஒரு தியானத்திற்கு நிகரானது. அதன் முடிவும் முடிவற்ற

பல்லாயிரம் கேள்விகளுக்கான விடையாகவும் அமைகிறது.

ஒருவரும் தம் வாழ்வில் தவறவிடக்கூடாத புத்தகம். எனது புத்தக அலுமாரியில் இது ஓர் வைரமாய் ஜொலிக்கிறது. பரிசளித்த இரோஷன், கனிஷ்கர் இருவருக்கும் எனது நன்றிகளைச் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.

Friday, December 6, 2013

சுவர்களுக்குள் தொலையாத நம்பிக்கை

சுவர்களுக்குள் தொலைந்துபோகாத
நம்பிக்கை
அவனுடையது

நாட்களெல்லாம்
வேகமாய்க் கடந்துபோக
அவனுடைய வாழ்க்கை ஒன்றும்
அத்தனை அழகானதாய்
இருக்கவில்லை

அந்தப் புன்னகைக்குள்தான்
எத்தனை வேதனைகள்
ஒளிந்திருக்கும்

காலம் ஓர்நாள்
தோற்று நின்ற பொழுதில்
அவனே
விடியல்களுக்கான
ரேகைகளைப் பரப்பி நிற்கும்
சூரியனானான்

மண்டேலா
அது சாத்தியம்
என்ற வார்த்தைக்குச்
சரியான பிரதியீடு

Sunday, October 27, 2013

ஒரு கப்பல் பயணமும் சூரியனும்

எனக்கு அப்போது ஏழு அல்லது எட்டு வயதிருக்கும். அப்பாவின் சைக்கிள் முன்பாரில் அமர்ந்திருந்தேன். நாங்கள் மட்டுவில் அம்மன் திருவிழாவுக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தோம். காலை மலருகின்ற வேளை. பங்குனி மாதத்துப்பனிக் காற்று மேனியில் மோதிச் சிலிர்க்க வைத்தது. ஹாண்டில் பாரில் ஏறிய குளிர் அதில் பற்றியிருந்த எனது கைகள் வழியே உடலுக்குள் ஊடுருவியது. நாங்கள் கைதடிப் பாலத்தின் மேலே போய்க்கொண்டிருந்தோம்.

அப்போது நான் கண்ட காட்சி எனது வாழ்நாளில் முதன்முறையானது. நதியில் குளித்து எழும் ஆதவன் வானில் மிதந்துபோக நான் வாய்பிளந்து பார்த்திருந்தேன். அப்பா சைக்கிளை ஓரமாய் நிறுத்தினார். என்னை இறக்கிவிட்டார். நான் ஓடிப்போய்ப் பாலத்தின் கட்டுகளைப் பிடித்தவாறு அந்தக் காட்சியில் லயித்திருந்தேன். அன்று கண்ட அந்த அழகான காட்சி எனது ஒவ்வொரு ஓவியப் பரீட்சைகளிலும் காலைக் காட்சியைத் தெரிவு செய்துவரைய வேண்டும் என்ற பைத்தியக்காரத்தனத்தை எனக்குள்ளே விதைத்தது.

எங்கள் ஊரின் பின்னால் இருக்கும் வயல்வெளிகளைக் கடந்து, அதற்கும் அப்பால் இருக்கும் சம்பு வயல்களையும் கடந்தபின்னால் தொண்டமானாறு நோக்கி ஓடும் உப்பு ஏரியைக் காணலாம். அங்கிருந்து பார்க்கும்போது சூரிய உதயத்தைத் தெளிவாகப் பார்க்கலாம்.

சிறிய வயதுகளில் பார்த்த காட்சிகள் மனதில் ஓட. அதைக் கமராவில் காட்சிப்படுத்த வேண்டும் என்ற ஆசையில் கமராவுடன் புறப்பட்டுவிட்டேன். அதிகாலையில் வயல்வரம்புகளில் நடந்துபோவது அத்தனை சுகமாக இருந்தது. பறவைகள் ஒலியெழுப்பிப் பறக்கையில் அவைகளில் உற்சாகம் எனக்குள்ளும் தொற்றிக்கொண்டது.

போட்டோகிராபேர்ஸ் சூரியன் முதன்முiறாய் பூமிக்குத் தரிசனம் கொடுக்கும் அந்தக் கணத்தை magical moment என்று அழைப்பார்கள். அண்மையில் ஒரு வீடியோ பாரத்தேன். அதில் அந்த போட்டோகிராபர் ரிப்பொட்டில் கமராவைப் பொருத்தி அந்த மஜிக்கல் மூமன்டிற்காகக் காத்திருப்பார். அலைகள் புரளும் கடலுக்குள் இருந்து அழகாய் சூரியன் மேல் நோக்கி மிதந்து போகும் காட்சியைப் படாமாக்குவார். என்னிடம் ரிப்பொட் இல்லை. லோ டைட்டில் ஷட்டர் ஸ்பீடைக்குறைக்கும்போது கமரா ஷேக் ஆகி ஷொட்டுகள் பாழாகிவிடும் ஆபத்து இருக்கிறது. அதனால் ரிப்பொட் பயன்படுத்தி எடுப்பதே ஷொட்டுகளுக்கு ஆரோக்கியமானது.

கொஞ்சம் தாமதித்தாலும், இவ்வளவு தூரம் நடந்து வந்ததற்குப் பிரயோசனம் இல்லாமல் போய்விடும் என்பதால் மெதுவாய் ஓடத்தொடங்கினேன். அப்போது யாரோ என்னைத் தொடர்வதாய் ஒரு பிரம்மை, திடுக்கிட்டுத் திரும்பினேன்.

எங்கள் வீட்டு நாய்க்குட்டி!

செல்லம என்பின்னாலேயே வந்து கொண்டிருக்கிறது.

எரியின் ஒருமுனையில் காத்திருந்தேன், அற்புதமான கணத்திற்காக!

அங்கே எதிர்பார்க்காத ஒரு கணத்தில் சிவப்பாய், கால்வட்டமாய் ஏரிக்கு அப்பால் இருக்கும் மரங்களின் பின்னணியில் உதித்தான் ஆதவன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மேலெழுந்து வருகையில் நான் ஷொட்டுகளை வெறித்தனமாக எடுத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

எத்தனை கோடிப்பேர் எத்தனை விதமாய் அந்தக் காட்சியை சுட்டுத்தள்ளியிருப்பார்கள், எனக்கு இந்த அனுபவம் புதிது!


மெல்லிருள் விலக
ஒரு சித்தனின் தவம் கலைகிறது

நதியில் குளித்து எழுந்த அவன்
புற்களில் பனித்துளி
உண்டு பசி தீர்ப்பான்

போர்வையை விலக்கிய வானத்தில்
நீலமும் மஞ்சளுமாய் பரவிக்கிடக்க
அங்கங்கே சிவப்பும் 
அப்பிக்கிடக்கிறது!



ஒரு கப்பல் அனுபவம்

ஒருமுறை காங்கேசன்துறையிலிருந்து( கே.கே.எஸ்)
திருகோணமலை வரை கப்பலில் பயணம். 1997ஆம் ஆண்டு. நான் அப்போது ரொம்பச் சின்னப் பொடியன். அதிகாலையில் யாழிலிருந்து  கே.கே.எஸ் வரை போய்ச்சேரவே பின்னேரம் ஆகிவிட்டது. பாதுகாப்பு வலயம் என்ற பெயரால் ஆயிரத்தெட்டுக்  கெடுபிடிகள்.

முதன்முதலில் கப்பல் பயணம். 'தாரகி' அந்தக் கப்பலின் பெயர். சிறிய கப்பல்தான். அதனுடன் பெரிய சரக்குக் கப்பல்களும் பயணிகளை ஏற்றி இறக்கும் சேவையை  அப்போது செய்துகொண்டிருந்தன.

இது பயணிகள் கப்பல் என்பதால், நல்ல வசதிகளுடன் இருந்தது. ஹார்பரில் இருந்து கப்பலுக்குள் நுழையும்போது அத்தனை உற்சாகம். அதே ஆண்டில்தான் டைட்டானிக்  என்னும் பிரமாண்ட கப்பலைப்பார்த்து வியந்துபோய் இருந்தேன். அந்தப் படத்தில் ஜக்கும் அவனுடைய நண்பனும் கப்பலிற்குள் ஏறி நின்று உற்சாகமாய் கத்தும் காட்சி மனதுக்குள் வந்துபோனது.

எல்லோரும் இருக்கைகளிற்கு அடிபட்டுக்கொண்டார்கள். கிடைக்காதவர்கள் கீழே அமர்ந்துகொண்டார்கள். நான் கப்பலின்  பின்தளத்திற்குப் போய்ப்பார்த்தேன். அங்கே பல்கனி கபின் அமைந்திருந்தது. அங்கே போடபட்டடிருந்த இருக்கைகளிலொன்றில் அமர்ந்துகொண்டேன்.

அப்போதுதான் என் கண் முன்னே விரிந்தது அந்த அழகான காட்சி.

அழகான சூரிய அஸ்தமனம் !

சூரியன் செந்நிறமாகிப் பெரிதாய் காட்சி தந்துகொண்டிருந்தான். நான் ஓடிப்போய் பல்கனித் தடுப்புக் கம்பிகளைப் பிடித்துக்கொண்டு அந்தக் காட்சியை  பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நான் நின்ற அந்த பல்கனிக் கபினை 'சன்செட் கபினட்' என்று அழைப்பார்கள் என்று பின்னர் தெரிந்துகொண்டேன்.

திடீரென் இருள் சூழந்துகொண்டது. விளக்குள் போடப்பட்டன.

கப்பல் புறப்பட்டுவிட்டது. சிறிய கப்பல் என்பதால் துள்ளும் அலைகளின் நடுவே கப்பலும் உயர்ந்து தாழ்ந்து பயணித்துக் கொண்டிருந்தது. அது ஊஞ்சல் ஆடுவதைப் போன்ற  ஒரு அனுபவத்தை எனக்குள் தந்துகொண்டிருந்தது. அலைகள் மேவும் கடலிற்குள் சூரியன் குபுக்கென்று மூழ்கிப்போனான்.

கப்பல் தந்த இதமான ஆட்டம் போகப்போகப் பேயாட்டமானது. எனக்கு வயிற்றைப் பிசைந்தது. நான் அம்மா இருந்த இடத்திற்குப் போவோம் என்று வெளிக்கிட்டு இரண்டு அடி  வைத்ததும் தடுமாறி விழுந்துபோனேன். என்னைப் போன்று நடந்து தொபுக்கடீர் என்று ஒவ்வொருவராய் பலன்ஸ் தவறி விழ. கப்பல் சிப்பந்திகள் கையைப் பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு போனார்கள்.

தொடர்ந்துவந்த இரவோ பயங்கரமாக இருந்தது. எல்லோருக்கும் சொப்பிங் பாக் கொடுக்கப்பட்டன. விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டன. எல்லோரும் அவர் அவர் இடங்களில் படுத்துக்கொண்டார்கள்.

கப்பல் அந்தரத்தில் மிதப்பதாயும், பின்னர் தொபுக்கடீர் என்று கடலில் விழுவதாயும் உணர்வு. எனக்கு குடலைப் பிரட்டிக்கொண்டு வாந்தி வந்தது. எல்லோரும் எடுத்தார்கள்.

'அம்மாளாச்சி கடலை அவியச்செய்யம்மா' எனக்குப் பக்கத்தில் ஒரு வயதான அம்மா குரலெடுத்துக் கத்த எனக்கு அந்த ரணகளத்திலும் சிரிப்பை அடக்கமுடியவில்லை.

அதிகாலையில் திருகோணமலை துறைமுகத்துக்குள் கப்பல் நுழைந்தது. நான் கப்பலின் பின்பகுதியில் இருந்த சன்செட் கபினற்றிற்குப் போனேன். திருகோணமலை துறைமுகம் உலகப்பிரசித்தமானது. அது ஒரு இயற்கையான துறைமுகம்.

காலை புலர்ந்துகொண்டிருக்கையில் அதன் எழில் கொஞ்சும் அழகு வியப்புடன் பார்த்தேன். இந்தமுறை முந்தைய தினம் போல் இன்னொரு ஆச்சர்யம் காத்திருந்தது.

அங்கே ஒரு அழகான சூர்யோதயம்!

கடலுக்குள் இருந்து ஆதவன் சிவப்பாய் எழுந்தான். ஒரு கப்பலுக்குள் இருந்து பார்க்கும் சூர்யோதயம் அத்தனை அழகானது. ஒரு சூர்ய அஸ்தமனத்தையும் பின்னர் ஒரு  சூர்யோதயத்தையும் கண்டுகளித்த அந்த அழகான நாட்கள் என் நினைவுகளுக்குள் இன்னும் உயர்ப்புடன் இருக்கிறது.

எனக்கு அந்தக் கப்பல் பயணம் தந்த அழகான அனுபவத்தை மீண்டும் அனுபவிக்க மனம் ஏங்குகிறது. அப்போது சிறுவனாய் இருந்தேன், இப்போது வளர்ந்தவனாய், கையில்  கமராவுடன் கப்பலில் பயணிக்கும் ஆசை மனசுக்குள் வந்துவிட்டது. பார்ப்போம் எப்போது அந்தக் கொடுப்பினை எனக்குக் கிடைக்கப்போகிறதென்று.



உலகின் அழகான சூர்யோதயங்கள் இங்கே தோன்றுகின்றன

எங்களது வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு நாட்களும் ஒரு அழகான சூர்யோதயத்தோடுதான் தொடங்குகிறது. இந்த இடங்களிலெல்லாம் அழகான சூர்யோதயத்தைக் காண முடியும் என்கிறார்கள்.

1. The Taj Mahal | Agra, India
2. Surfers Paradise | Gold Coast, Australia
3.Grand Canyon | Arizona
4. Easter Island | Chile
5. Great Pyramids | Egypt

6. Great Wall of China | China

Sunday, August 11, 2013

மழை

புலராத பொழுதில்
தொடங்கிய 
சிறுமழை

ஜன்னல் வழி
வந்து என்னைத்
துயில்கலைத்துப்
போனதின்று

பெயர் தெரியாக் குருவியொன்று
இடம்தெரியாது
மழைக்கொதுங்கியது,
வீட்டுக்குள் வந்த
விருந்தாளிக்கு என்ன கொடுக்க?

வருகையின் சத்தம்
கூரையில் தெறிக்கும் சத்தம்
மண்ணை முத்தமிடும் சத்தம்
இலைகளில் படியும் சத்தம்
சோவென்ற சத்தம்
மழையின் சத்தம்,
இளையராஜாவின் பாடலொன்று
மனதிற்குள் வந்துபோகும்

மின்சாரக் கம்பிகளில்
முத்துக்கள் கோர்க்கும்
மழை

கருவானம்
மெல்லிருள்
குளிர்காற்று
மண்வாசம்
சிறுவெள்ளம்
நீரக்குமிழ்,
கவிதைக்கு என்ன தலைப்பிட?

தென்னை ஓலைகளில்
சொட்டும் துளி
ஓட்டுவீட்டிற்குள் ஒழுகும் துளி
மண்ணில் இட்டதுளி
கொடிக்கயிற்றில் தெறிக்கும் துளி
கைகளில் நான்-
வாங்கிய துளி
எதற்கு விலை அதிகம்?

சுடச்சுடத் தேநீர்
குவளையில் தீர
இன்னொன்று கேட்கலாம்
அம்மாவிடம்

மழை இன்னும் விடவில்லை....

Sunday, August 4, 2013

இருந்தாலும் நாம் நண்பர்கள்தான்

சினேகம் இல்லா
முதற்சந்திப்பு

நமக்குள் எப்போதும்
சரியாக இருந்ததில்லை
நட்பு

ஞாபகம் இருக்கிறதா?
எப்போதும்
சண்டையை
நீயேதான் தொடங்குவாய்

சட்டெனக்
குரலுயர்த்துவாய்
பின் கண்ணீர் சிந்த
கூர்வாள்கள்
எனை நோக்கித்
திரும்பும்,
நீ மறைவாய்ப் புன்னகைப்பாய்

நம் எதிரெதிர்
குணங்களில்
பகை வளர்த்து
விருட்சமாகிப் போக,
அடியில்
நிழல் தேடுகிறார்கள்
சில மனிதர்கள்

அகந்தை
அடங்காத பெருந்தீ
இன்னும்
அதில் நாம்
எரியத்தான் வேண்டுமா?


Monday, July 22, 2013

வாழ்தல் என்பது

பூக்களைக் கிள்ளாது
ரசித்துப் பார்

பட்டாம்பூச்சிகளின் படபடப்பில்
கண்கள் விரிந்த
ஆச்சர்யம்

நீரில் குதிக்கும்
மீன்களின் துள்ளலில்
உற்சாகம்

பூச்சிகளை
நசுக்காத மனம்வேண்டும்;
அவைகளின் விதி முடிக்காதே

நட்சத்திர இரவுகளையும்
மறந்துவிடாதே

புயல்களில் தப்பித்தல்தான்
வாழ்க்கையல்ல;
மழையில் நடனமிடுதலும்
வாழ்க்கைதான்...!

Wednesday, July 17, 2013

உனது வீடு செல்



மௌனத்தால் கிழித்துவிடு
உனது
வார்த்தைகளின்
முகத்திரையை,

அடிக்கடி உன்னைவிட்டுத்
தப்பித்து ஓடாதே

கண்ணீரிலிருந்து
புன்னகைக்குள்
குதித்துவிடு

நாளைக்குக் கூட
காலை வரும்
நீயும் விடியலாம்...!

Tuesday, July 16, 2013

அந்தி வரும் நேரம்

அடிவானச் சிவப்பின்
நிறம்தேய
மடல்மூடும் வானம்

கதவுதிறக்கிறது
கனவு நகரம்

நட்சத்திரப் பொன்மணிகள்
ஒளியூட்ட
நடைவருவாள்
நிலவு மகள்...!

Sunday, July 14, 2013

அவள் தேவதை

அந்தக் கைகள்
குளிர்மையாய்
மென்மையாய்
பின்தோள்களில்
படர்ந்து
ஊன்றிக்கொண்டன

மூச்சின் ஸ்பரிசம்
காதுகளைத் தீண்டின

இப்பொழுது 
என் தோள்களில்
பற்கள் 

கூச்சம்

திரும்பிக்கொண்டேன்...

அது என்ன பார்வை?

மிரட்சியா?

சிரிக்கிறாள்...!

மெல்ல நடந்து
தாய்மடியில்
இருக்கிறாள்
மறுபடி சிரிக்கிறாள்
அவள் தேவதை!



Thursday, July 4, 2013

நிலவு இல்லாத இரவுகள்

இரவில்
வெகுநேரம்வரை
நாம் மௌனத்தில்
பேசிக்கொள்வது பிடித்திருக்கிறது,

உன் இசையின்
பாடல்கள்
எனக்குள் மழையாகிப் 
பொழிகின்றன

எனது எண்ணங்கள்
ஒவ்வொன்றும்
தீயாகி எரியும்போது
நாமும் அதனுள்
எரிந்துபோகிறோம்

மலைகளில் பயணித்த
எனக்கு
இந்தப் பள்ளத்தாக்குகள்
மலைப்பாகவே இருக்கின்றன

நமது ஆன்மாக்கள்
ஒன்றாய் வேடிக்கைபார்த்த
சில சண்டைகள்
அடிக்கடி
நினைவில் வருகின்றன

புலராத ஒரு பொழுதில்
சிவப்பாய்த் திலகமிடக்
காத்திருக்கிறது
காலம்

அதுவரை
இந்தக் கவிதைகள்
நமக்கிடையே
காற்றாய் நிரம்பியிருக்கட்டும்

- சுரேந்திரகுமார்


Wednesday, June 19, 2013

நான்

இந்தப் பாதையில்
வளைவுகள்
கொஞ்சம் அதிகம்தான்!

முட்கள் குத்தின
வலிக்கவில்லை,
இல்லாத செருப்புகளிற்கு
நன்றிகள்

எத்தனை பொறிகள்தான்
வைப்பாய்?
எல்லாம் பழகியதுதானே!

முன்புபோல் ஓடவில்லை
எதற்கு அவசரம்?

அடிக்கடி
இருப்பதைப் பிடுங்கிவிட்டு
இல்லாததைக் கொடுத்துவிடுகிறாய்,
இழப்புகளில் பழகிவிட்டேன்

மற்றவர் போல்
ஒருக்கால் வாழ்த்திவிட்டு
பிறகு தூற்றமாட்டேன்,

பிறகு?

நீயே இல்லை என்கிறேன்!

அப்படியென்றால்?

ஓர்நாள் 'நான்' கூட
இல்லை என்றுகூற
நானிருக்கமாட்டேன்...!

Tuesday, May 7, 2013

எங்கே எனது கவிதை - சிறுகதை



இந்த அதிகாலை எவ்வளவு அழகாக விடிந்திருக்கிறது. எனக்காகவே விடிந்த காலை இது. நான் இழந்த சந்தோஷத்தை மீண்டும் அடைந்துகொள்ளப் போகும் தருணத்தை எண்ணிப் பார்க்க்கும்போதே மகிழ்வூட்டுகிறதே!

அந்தக் கணத்தில் நான் தொலைந்துதான் போகப்போகிறேன்...!

அம்மா..... உன்னைப் பிரிந்து உன் அன்பு மகள் முழுதாய் ஐந்து வருடங்கள் வாழ்ந்துவிட்டாள்... இன்று மீண்டும் உன் மடிதேடி வருகிறாள்.

நீ இல்லாமல் உன்னைக் கட்டிக்கொள்ளாமல் எனக்குத் தூக்கமே வந்ததில்லையே .... என் அத்தனை இன்பங்களையும் துன்பங்களையும் முதலில் உன்னோடுதானே பகிர்ந்துகொண்டேன். எந்தக் கவலையும் உன் மடியில் முகம்புதைத்து அழும்போது ஓடிப்போய்விடுமே. நீ என் உற்ற நண்பியாய் இருந்தாய்.

ஒருநாள் உனக்குப் பிடிக்காத காதல் எனக்குப் பிடித்தது. நீயும் அப்பாவைக் காதலித்துத்தானே கல்யாணம் செய்தாய். ஆனால் ஏன் நான் காதலித்தது உனக்குப் பிடிக்கவில்லை? அம்மா உன்னையும் மீறி வினித்தை எனக்குப் பிடித்தது. எல்லாமே அவன்தான் என்று முடிவுசெய்து உன்னுடைய அப்பாவின் எதிர்ப்பையெல்லாம் மீறி நாங்கள் திருமணம் செய்து உன் முன்னால் வந்து நின்றோம். அன்று முதல் உன் அன்பு மகள் உன் எதிரியாகிப் போனாளே... 
அம்மா நீ எனக்கு சாபம் கொடுத்தாய்.... என்னை உன் வயிற்றில் பெற்றதற்காக வெட்கப்படுகின்றேன் என்று நீ அன்று சொன்ன வார்த்தையை இன்னும் மறக்கவில்லையம்மா. முள்ளாக என்னைக் குத்துகிறது

"
நீ ஒருநாள் இல்லை ஒருநாள் கண்ணைக் கசக்கிக்கொண்டு வந்து நிப்பாயடி" என்று நீ கூறினாய், எனக்கு அப்படி ஒரு நிலை வராதென்று அன்று நம்பினேன். இன்றுவரை அப்படி ஒரு நிலை வரவேயில்லை. 
வாழ்க்கையின் உன்னத தருணங்களிலெல்லாம் உன் நினைவு வந்துவிடும். மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னால் நானும் ஒரு தாயாகியபோது உன் பாசத்தின் மொத்தத்தையும் உணர்ந்துகொண்டேன்.

எங்களுக்கு ஹரினிக்குட்டி பிறந்தபோது உன்னிடம் பேசினேன்....
இரண்டு வருடங்களிற்குப் பிறகு உன் கோபங்களை மறந்து பேசினாய். இன்று உன் பேத்தியைக் கூட்டிக்கொண்டு உன்னிடம் வருகிறேன்.... 
உன்னைச் சந்திக்கும் அந்தத் தருணத்தை நினைத்து நினைத்து மருகிப்போகிறேன். உன்னை மாதிரியே உன் பேத்தி எவ்வளவு அழகு தெரியுமா? நீ பார்க்கத்தானே போகிறாய்.

"
என்னம்மா பலமான சிந்தனை? ஊருக்குப் போகும் கனவா?..." நான் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தேன். வினித் அழகாய் இடுப்பில் கைவைத்துக்கொண்டு புன்னகைத்தான். நான் ஒரு கணம் என்னை மறந்து அவனைப் பார்த்துக்கொண்டேன். என் அம்மாவை என்னிடமிருந்து பிரித்த கள்ளனடா நீ...

"
ம்ம்ம் கனவுதான், ஏன் வரக்கூடாதா?"

"
வரலாமே! உன்னைவிட எனக்குத்தாண்டி ஆர்வமாய் இருக்கு"

"
ஓ... என்ன ஆர்வம் எண்டு தெரிஞ்சுகொள்ளலாமா கணவரே?"

"
வேறெயென்ன உனக்கு ஒரு வடிவான தங்கச்சி இருக்கிறாளே அவளைப் பார்க்கும் அர்வம்தான்"

"
டேய் நீ வாங்கிக் கட்டப்போறாய், உனக்கு நான் கிடைச்சதே பெரிய விஷயம் அதில தங்கச்சியப் பாக்கப்போறியா?"

"
சரி சரி விடடி... சும்மா பகிடிக்கு சொன்னா உடனே சீரியஸாயிட்டு..."

நாங்கள் கோட்டை ரயில் நிலையத்தில் காத்திருந்தோம். திருகோணமலையில் இருக்கும் எனது பிறந்த வீட்டிற்குப் போகக் காத்துக்கொண்டிருந்தோம். நான் ஜன்னலோர இருக்கையில் சில்லிடும் காற்றின் இதமான தழுவலின் சுகத்தோடு உட்கார்ந்திருந்தேன். எதிர் இருக்கைகள் காலியாக இருந்தன. ரெயிலிலும் பெரிதாகக் கூட்டமில்லை. 

"
ஹரினி" அவளுக்கு மூன்று வயது. பாட்டியைப் பார்க்கும் சந்தோஷம் , முதன்முதலில் ரயிலில் பயணிக்கும் சந்தோஷம் என அவள் நாங்கள் இருந்த ரயில் பெட்டிக்குள் பட்டாம்பூச்சியாய்ப் பறந்துகொண்டிருந்தாள்.

"
அம்மா இந்த ரெயினை பாட்டி வீட்டில எப்பிடிம்மா பாக் பண்ணுவாங்க?"

"
பாட்டி வீட்டை நிறைய இடம் இருக்குத்தானே அங்க பாக் பண்ணினா போச்சு"

"
ஓமடா குட்டி இந்த ரெயின் மட்டுமில்ல இந்த ஸ்டேசன்ல இருக்கிற எல்லா ரெயினையும் பாக் பண்ற அளவுக்கு பாட்டி வீட்ல இடம் இருக்கு இல்லையாடி"

"
காணும் காணும் நிப்பாட்டுறீங்களா?"

"
ஏண்டி எப்படி திருகோணமலை ஸ்டேசனை விலைக்கு வாங்கினாரு உங்கப்பா?"

"
கொஞ்சம் அடங்கிறியாடா...?"

"
சரி சரி நான் போய் தண்ணிப் போத்தல் வாங்கிட்டு வாறன்" வினித் என்னிடம் சொல்லிவிட்டு கீழே இறங்கப் போக...
"
அப்பா நானும் வாறன்" ஓடிப்போய் தனது அப்பாவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு கீழே இறங்கினாள் ஹரினி.

எனக்கு மீண்டும் வீட்டு ஞாபங்கள் வரத்தொடங்கியது. பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் எங்கள் உறவினர்கள் எல்லாம் எப்படி இருப்பார்கள். ஊர் கொஞ்சமாவது மாறியிருக்கும். விபரி;க்கமுடியாத இன்பத்தில் நான் திளைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

கொஞ்ச நேரத்தில் வினித் தனியாக மேலே ஏறி வந்தான்.
"
எங்கப்பா ஹரினி எங்க?"

"
அவள் கீழ இறங்கின உடனயே நான் அம்மாட்டப் போகப் போறன் எண்டு கேட்டாள், நானும் அவளை மேல ஏத்திவிட்டிட்டுத்தான் தண்ணி வாங்கப் போனான், அவள் இங்க வரலயா?"

எனக்குத் தலையெல்லாம் சுற்றியது....

"
கடவுளே என்னடா நீ இப்படியா பொறுப்பில்லாம இருப்ப? என்னட்டக் கொண்டந்து விட்டிட்டுப் போயிருக்கலாமே?"

இரண்டு பேரும் ஆளாளுக்கு எல்லாப் பெட்டிகளிலும் தேடத்தொடங்கினோம். ரெயில் வேறு புறப்படும் நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. எல்லாத் தெய்வங்களும் மனதில் வரிசையாக நிறுத்தி வேண்டிக்கொண்டேன். பக்கத்து முருகனிற்கு நேத்தி வைத்தேன்....

"
என்ட ஹரினிக்குட்டிய எப்படியாவது என்னட்டப் பத்திரமாச் சேத்திடு"
எனக்கு ஓடி ஓடி மூச்சு வாங்கியது.

"
இங்க ஒரு சின்னப் பிள்ளையப் பாத்தனீங்களா?, புளூ கலர் ஜீன்ஸ் வைட் டி.சேர்ட் போட்டிருந்தாள்..."

எல்லோரும் என்னைப் பரிதாபமாய் பார்த்தார்கள்... 
"
இல்லையேம்மா.."

வினித் எங்கே போனான் என்றும் தெரியவில்லையே...! கடவுளே என்னுடைய வாழ்க்கையில் இப்படி ஒரு சோதனையை நான் அனுபவித்திருக்கவே இல்லை.

"
ஐயோ ஹரினிக்குட்டி அம்மாவை விட்டு எங்கம்மா போனாய்? எவ்வளவு சின்னப் பிள்ளையடா நீ... எங்க மாட்டிக்கொண்டு அழுதுகொண்டு நிக்கிறாயோ நீ...",எனக்கு அழுகை பொங்கிக்கொண்டு வந்தது.

என்னைவிட வினித் இன்னும் துடித்துப் போயிருப்பான். அவன் உயிரையே வச்சிருக்கிறானே அவளில... ஹரினி அந்தப் பெயரக்கூட அவன்தானே ஆசையாய் வச்சான்...!

ரெயிலின் நீளமான ஹோன் சத்தம் என் காதுகளில் இடியாக விழுந்தது.

ஐயோ ரெயின் புறப்படப் போகிறதே...!

நான் பதறிக்கொண்டு எங்களது இருக்கையை நோக்கி ஓடினேன். 
எதிலோ இடறி தடுக்கி விழுந்தேன்.... மீண்டும் எழும்பி ஓடினேன்...!

அங்கே... !

"
அம்மா ...!"

ஹரினி என்னை நோக்கி ஓடிவந்து என்னைக் கட்டிக்கொண்டாள். 

"
என் நெஞ்சில் பாலை வாத்தியேடி செல்லம்..! என்னைவிட்டு எங்கடா போனாயடி செல்லம்?", அப்படியே அள்ளி எடுத்து முத்தமழை பொழிந்தேன்.

"
குட்டி அப்பா எங்கடா?"

"
அப்பா என்னை இந்த ஆன்டிக்குப் பக்கத்தில இருக்கச் சொல்லீட்டு உங்களத் தேடிப் போட்டாரு"

வண்டி ஒரு குலுக்கலுடன் நகரத் தொடங்கியது…!

மறுபடியும் என்னடா சோதனை இது?

என் தோள்களில் ஒரு கை பதிந்துகொள்ள நான் திரும்பிக்கொண்டேன்…!

வினித்

"
இண்டைய நாள என் வாழ்நாளில மறக்கவே மாட்டேனடா"

"
எங்க போய் இவளப் புடிச்சனீங்கள்?"

"
அவாவோ? அவா இந்த ரெயினால இறங்கி பக்கத்தில நிண்ட ரெயினுக்குள்ள ஏறி அங்க ஒரு சீட்டில ஹாயா இருக்கிறா..."

"
என்ன துணிச்சல் பாரடி இவளுக்கு?, அதில்லை பக்கத்தில இருக்கிறவை கேட்டிருக்கினம் ‘யாரோடா வந்தனீங்கள்’ எண்டு"

"
அதுக்கு இவா சொல்லி இருக்கிறா ‘அம்மாவும் அப்பாவும் என்னை இங்க இருக்கச் சொல்லீட்டு ரெண்டு பேரும் தண்ணிப் போத்தல் வாங்கப் போட்டினமமாம்’'

"
அப்படியாடி சொன்னாய் எண்ட குட்டி?"

ஹரினி நடந்த ரணகளம் எதுவும் புரியாமல் அழகாய் சிரித்தாள்..!

நான் அள்ளிக்கொண்டேன்.....!

Popular Posts